Σίγουρα μερίδιο ευθύνης έχουν και οι άλλες δυνάμεις. Αλλά δεν είμαι από αυτούς που μονίμως μου φταίνε οι άλλοι. Δεν μπορώ να μη βλέπω τα του οίκου μου ρε παιδιά.
Το πρόβλημα το είχαμε εμείς από τη δεκαετία του '80 και μετά. Που σαν πεινασμένοι βλάχοι πέσαμε στα φθηνά δανεικά και τα κάναμε σπίτια και εξοχικά, φουφ@νες και Καγιεν, πουλώντας φύκια για μεταξωτές κορδέλες, προάγοντας την κακή μορφή του συνδικαλισμού, του πελατειακού κράτους και της γενικότερης ταμταμτακο-κουλτούρας μας. Όταν την ίδια στιγμή στη βόρεια Ευρώπη, αυτοί οι κακοί Ευρωπαίοι έχοντας συγκρατήσει το εργατικό κόστος ανέπτυσσαν τεχνολογία και R&D εμείς πετάγαμε λουλούδια στα σκυλάδικα. Σημαντικά κονδύλια για χρηματοδότηση R&D σε συγκεκριμένους κλάδους - υπερτιμολογήσεις, λαμογιά, πολύ μέτρια δουλειά, καμία συνέχεια
. Η παιδεία, με τα κατάλοιπα από το Πολυτεχνείο και τη δικτατορία, αποκόπηκε από την αγορά εργασίας. Σύμπραξη εταιρειών με σχολές για χρηματοδότηση έρευνας σήμαινε αμέσως ακαδημαϊκό αποκλεισμό, φοιτητές που εξεγείροντο γιατί ο "καπιταλισμός" πάει να βάλει χέρι στην ακαδημία της λαϊκής τάξης...Και όπου δεν υπάρχει έρευνα και ανάπτυξη, δεν υπάρχει καινοτομία, δεν υπάρχει νέα υλοποίηση, δεν υπάρχει εν τέλει ...ανάπτυξη. Και ο φαύλος κύκλος ξεκινάει. Και έτσι 30 χρόνια μετά ακόμα ασχολούμαστε στα πανεπιστήμια με το αν είναι στρογγυλή η τυρόπιτα και για το αν πρέπει να μπορεί να μπαίνει το κάθε καρύδι και να σπάει τη δική μας περιουσία.Φωτεινές εξαιρέσεις υπάρχουν αλλά δυστυχώς δεν είναι ο κανόνας.
Μετά, στη δεκαετία του '00, παρά την ευκαιρία των Ολυμπιακών, εμείς δεν σχεδιάσαμε τίποτα, όλα στη μοίρα τους. Χάσαμε την ευκαιρία που εκμεταλλεύθηκε η Βαρκελώνη και μετέτρεψε τη "βιομηχανούπολή" της σε τουριστικό πόλο για πολλά χρόνια μετά από τους Αγώνες. Για εμάς ήταν ένα μεγάλο φαγοπότι, μια ευκαιρία για να τα αρπάξει πολύς κόσμος, πολλοί κλάδοι. Μέχρι εκεί. Φτιάξαμε θηρία, τα οποία ήταν πανάκριβα στη συντήρηση. Μετά τα αφήσαμε όλα να σαπίζουν και να λιώνουν....Και εμείς από κάτω να κοιτάμε. Ζήτω η αρπαχτή. Έχουμε και αντίστοιχη παροιμία, λαϊκή! "Κάλλιο πέντε και στο χέρι παρά δέκα και καρτέρι".
Από πίσω τα δημοσιονομικά μεγέθη να διαστέλλονται, συνεχώς. Και δωστου εμείς να παίρνουμε από τις αγορές χρήμα και δωστου αυξήσεις στο κράτος και να οι παχυλές συντάξεις και... πού; Η σχέση παραγωγικότητας αμοιβής σε δεκαδικά κάτω της μονάδας. Εδώ η νέα κυβέρνηση βγήκε πάλι επειδή υποσχέθηκε επιστροφή σε εκείνη την περίοδο. Και ακόμα πιστεύουμε ότι φταίει η ΕΚΤ, οι θεσμοί, η κακιά Μέρκελ και όλοι οι υπόλοιποι που φτάσαμε εδώ; Την καμπούρα μας την είδαμε;
Το ότι περιμέναμε άλλους να βάλουν τάξη στα δημοσιονομικά μας, άλλους να μας φτιάξουν δουλειές για να λύσουν το πρόβλημα της ανεργίας, άλλους για να μας βρουν λεφτά είναι για μένα το πιο σαφές δείγμα ότι από μόνοι μας δεν είμαστε ικανοί και για πολλά. Φυσικά και υπάρχουν λαμπρές εξαιρέσεις. Δεν τα μηδενίζω όλα. Αλλά η κυρίαρχη μάζα δεν είναι έτσι. Και σας προκαλώ να με διαψεύσετε.
Την καταστρέψαμε τη χώρα κύριοι. Από το 2009, η χώρα καταστρέφεται. Και έχω την πεποίθηση ότι ο πάτος δεν έχει έρθει ακόμα. Και δεν μας φταίνε ούτε οι αγορές, ούτε το ΔΝΤ, ούτε οι Γερμανοί. Φυσικά αν αυτοί είχαν επιδείξει πιο ήπια μέτρα ίσως τα πράγματα να είναι αλλιώς. Αλλά δεν το έκαναν και καλώς για αυτούς.
Αυτά!
